Soms vertelt je lichaam een verhaal dat je mond niet kan uitspreken. De schouders die optrekken bij een bepaald woord. De adem die stilvalt bij een bepaalde herinnering. De kaken die op slot gaan zodra het gesprek bij je vader komt. Je hoeft er niets voor te doen; het gebeurt voordat je het merkt.
Karakterstructuren zijn de patronen die ontstaan wanneer je als kind leert te overleven in een wereld die te veel of te weinig geeft. Wat toen nodig was om overeind te blijven, zet zich vast. Niet alleen in je gedachten en je gedrag, maar in je vlees, je houding, je adem. Het lichaam houdt de rekening bij.
Als je je eigen structuur herkent, begrijp je ineens waarom je steeds op dezelfde plek vastloopt: in de liefde, in je werk, in het contact met jezelf. En je ziet, misschien voor het eerst, dat er onder dat patroon iets op je wacht.
De wortels
In de jaren dertig zag de Weense psychiater Wilhelm Reich iets wat zijn collega's over het hoofd zagen: trauma nestelt zich niet alleen in herinneringen, maar ook in spieren, houding en ademhaling. Wie een gevoel moet inhouden, spant daar spieren voor aan. Wie dat jarenlang doet, krijgt een lichaam dat die spanning niet meer loslaat, ook niet als het gevaar allang voorbij is. Alexander Lowen en John Pierrakos vormden dit inzicht om tot wat we nu bio-energetica en Core Energetics noemen.
Uit hun werk kwamen zes herkenbare patronen naar voren: zes manieren waarop kinderen leerden te overleven. Geen zes ziektebeelden, maar zes vormen van briljante overlevingskunst. Elk van die patronen was ooit het slimste wat een kind kon doen in de omstandigheden waarin het terechtkwam. Dat is de blik waarmee ik ernaar kijk, en de blik waarmee ik je uitnodig om naar jezelf te kijken.
