Laten we beginnen met een confronterende vraag: wanneer heb je voor het laatst in de spiegel gekeken en werkelijk de persoon gezien die daar staat? Niet de lijst met tekortkomingen die je gewend bent af te vinken, niet het masker dat je voor de buitenwereld draagt — maar jij, in al je complexe, wonderlijke menselijkheid.
We beginnen met een eenvoudige maar diepgaande oefening. Ik vraag je een brief te schrijven aan je jongere zelf. Wat zou je willen zeggen tegen dat kind dat zo zijn best deed om gezien te worden, om ‘goed genoeg’ te zijn? De pen aarzelt boven het papier. En in de stilte van dat moment gebeurt vaak iets bijzonders: er ontstaat een opening naar een dieper begrip van hoe je jezelf bent gaan zien door de ogen van anderen.
Deze workshop is een uitnodiging om de verhalen die je over jezelf vertelt te onderzoeken. Niet om ze te veroordelen, maar om ze te begrijpen. Om te zien hoe ze je ooit beschermd hebben — en hoe ze je nu misschien beperken.
Hoe je jezelf leerde zien
Niemand wordt geboren met een laag zelfbeeld. Het wordt gevormd, boodschap voor boodschap: in wat er tegen je gezegd werd en in wat juist onuitgesproken bleef, in de blik waarmee naar je gekeken werd, in de momenten waarop liefde voorwaardelijk bleek. Veel mensen ontdekken in deze workshop dat ze als kind concludeerden dat ze hun bestaansrecht moesten verdienen — door perfect te zijn, door te zorgen, door niet lastig te zijn.
Uit die conclusies groeide de innerlijke criticus: die strenge, analyserende, oordelende stem die je zo vertrouwd is dat je hem nauwelijks meer hoort. We onderzoeken waar hij vandaan komt, welke rol schaamte en schuld daarin spelen, en wat hij eigenlijk probeert te voorkomen. Want ook de criticus was ooit een beschermer.
Je schaduwkind en je hartelied
Als de brief aan je jongere zelf ergens een opening maakt, is het naar het kind in je dat zijn verhaal nog nooit heeft mogen vertellen — het schaduwkind, zoals Stefanie Stahl het noemt. Zolang je vanuit je strenge volwassen zelf naar dat kind blijft kijken, verandert er weinig. Zodra er medegevoel ontstaat, wel.
We werken met verschillende ingangen: schrijven, beweging, dialoog. En met HeartSong, een nieuwe vorm van heling waarin je eigen hartelied de weg wijst naar je schaduwkind. Niet als techniek om jezelf te verbeteren, maar als een manier om zachtheid voelbaar te maken op de plek waar je gewend was streng te zijn. Dit is geen workshop over positief denken of affirmaties. Het is een reis naar de wortels van je zelfbeeld, waar oude overtuigingen nog steeds je keuzes beïnvloeden.
Want eigenwaarde is niet iets wat je kunt maken of verdienen. Het is een thuiskomen bij wie je in essentie al bent. Echte eigenwaarde gaat niet over beter worden, maar over heel worden.
Van zelfacceptatie naar grenzen
Zelfcompassie is geen eindpunt, maar een begin. Wie zichzelf begint te accepteren, merkt dat er ruimte ontstaat om eigen behoeften te herkennen én te erkennen. Om keuzes te maken die bij je passen in plaats van bij de verwachtingen van anderen. Om grenzen te stellen — niet vanuit boosheid of angst, maar vanuit eigenwaarde.
Dat is waar de tweede dag naartoe beweegt: van naar binnen kijken naar in de wereld staan. Veel deelnemers komen om sterker te worden en ontdekken dat ze al sterk waren — dat het erom gaat die kracht te herkennen, uit te spreken en trouw te blijven aan zichzelf. Daar oefenen we mee, concreet en in je eigen tempo.