Stel je voor dat je door een oud fotoalbum bladert. Je ziet jezelf lachend op een verjaardagsfeestje, verlegen wegkijkend op de eerste schooldag, stralend met een prijs in je handen. Elk beeld vertelt iets over wie je was en wie je bent geworden. Maar tussen die beelden door schemert iets anders: de onzichtbare krachten die al die momenten met elkaar verbinden.
In deze eerste tweedaagse dalen we af naar die verborgen stromen. Niet als toeschouwers, maar als onderzoekers die durven te voelen wat er onder de oppervlakte beweegt. Want in de dans tussen verbinding en autonomie, tussen erkenning zoeken en jezelf zijn, tussen controle en overgave, ligt het verhaal van wie we werkelijk zijn.
Dit is de opening van het jaar Bronwerk. We beginnen bij het fundament: de vier psychologische basisbehoeften die Stefanie Stahl in Wie we zijn beschrijft. Behoeften die iedereen heeft, maar die bij ieder van ons een eigen geschiedenis hebben gekregen — en die daardoor bepalen waarom sommige situaties je zo kunnen raken, en andere ogenschijnlijk langs je heen glijden.
Vier behoeften, één verhaal
De behoefte aan hechting en verbinding. De behoefte aan controle en veiligheid. De behoefte aan eigenwaarde en erkenning. En de behoefte aan plezier — met als keerzijde de neiging om onlust te vermijden. Als kind kon je geen van deze behoeften zelf vervullen; je was aangewezen op de mensen om je heen. Waar ze gezien en beantwoord werden, groeide iets wat Stahl het zonnekind noemt: een vanzelfsprekend vertrouwen dat je er mag zijn. Waar ze tekortkwamen, leerde het schaduwkind in je zich aanpassen, afschermen, presteren of klein maken.
Die vroege antwoorden klinken nog altijd na. In hoe je verbindingen aangaat en onderhoudt. In de balans tussen vasthouden en loslaten, en in hoe je omgaat met onzekerheid en verandering. In de oorsprong van je zelfbeeld en de boodschappen die je ooit over jezelf meekreeg. En in je relatie met plezier: of je jezelf toestaat te genieten, of dat je — vaak zonder het te merken — om alles heen beweegt wat pijn zou kunnen doen.
In deze twee dagen leer je deze vier stromen in je eigen leven herkennen. Je ontdekt welke behoefte bij jou het meest aan het woord is, waar je overlevingsstrategieën vandaan komen en hoe je hechtingsstijl erin doorklinkt. Niet als een etiket, maar als een begin van begrip.
Geen theorie, maar een levende ervaring
We blijven niet bij het hoofd. Jouw verhaal staat centraal: we onderzoeken samen hoe vroege ervaringen nog naklinken in het nu, en we doen dat voelend, in een omgeving waarin ieders tempo en proces gerespecteerd worden. Je hoeft niets te forceren. Alles wat je bij jezelf tegenkomt mag er zijn.
Wat vaak gebeurt in zo'n groep: je hoort iemand anders iets vertellen en herkent het meteen. Dat wat je altijd als jouw persoonlijke tekortkoming hebt gezien, blijkt een begrijpelijk antwoord op een situatie waarin je ooit terechtkwam — en blijkt bovendien iets wat veel meer mensen kennen. Dat besef alleen al maakt ruimte.
Van begrip naar dagelijkse keuzes
Begrip is mooi, maar echte verandering gebeurt in kleine, dagelijkse keuzes. Daarom krijg je in deze workshop praktische handvatten om wat je ontdekt mee te nemen naar huis: naar je relaties, je werk, de momenten waarop je merkt dat een oud patroon het van je overneemt.
Deze eerste tweedaagse legt de basis voor alles wat volgt. In de workshops daarna verdiepen we steeds één van de behoeften — hechting, eigenwaarde, de taal van je emoties, verbinding en autonomie — om in de laatste workshop alles samen te laten komen. Hier begint die reis: bij de vraag waarom je doet wat je doet en voelt wat je voelt.